Αρχείο για Σεπτεμβρίου 2008

30
Σεπτ.
08

The President and the Press


Ομιλία του Προέδρου των ΗΠΑ J.F. Kennedy σε δημοσιογράφους το 1961 με τίτλο «Ο Πρόεδρος και ο Τύπος». Καθορίζει τους όρους με τους οποίους θεωρεί ότι πρέπει να λειτουργεί ο Τύπος στην Αμερική, για να προστατέψει τους πολίτες από τον εχθρό που με έναν ακύρηκτο πόλεμο του επιτίθεται αμείλικτα με κάθε μέσο.
Ακόμα επίκαιρη η ομιλία ενός ανθρώπου που πλήρωσε με τη ζωή του για την τόλμη του να μιλήσει για πράγματα που από τότε λίγοι μιλούν. Μην περιμένετε τέτοιους πολιτικούς σήμερα…

The President and the Press: Address before the American Newspaper Publishers Association

President John F. Kennedy
Waldorf-Astoria Hotel
New York City, April 27, 1961

Listen to this speech

Mr. Chairman, ladies and gentlemen:

I appreciate very much your generous invitation to be here tonight.

You bear heavy responsibilities these days and an article I read some time ago reminded me of how particularly heavily the burdens of present day events bear upon your profession.

You may remember that in 1851 the New York Herald Tribune under the sponsorship and publishing of Horace Greeley, employed as its London correspondent an obscure journalist by the name of Karl Marx.

We are told that foreign correspondent Marx, stone broke, and with a family ill and undernourished, constantly appealed to Greeley and managing editor Charles Dana for an increase in his munificent salary of $5 per installment, a salary which he and Engels ungratefully labeled as the «lousiest petty bourgeois cheating.»

But when all his financial appeals were refused, Marx looked around for other means of livelihood and fame, eventually terminating his relationship with the Tribune and devoting his talents full time to the cause that would bequeath the world the seeds of Leninism, Stalinism, revolution and the cold war.

If only this capitalistic New York newspaper had treated him more kindly; if only Marx had remained a foreign correspondent, history might have been different. And I hope all publishers will bear this lesson in mind the next time they receive a poverty-stricken appeal for a small increase in the expense account from an obscure newspaper man.

I have selected as the title of my remarks tonight «The President and the Press.» Some may suggest that this would be more naturally worded «The President Versus the Press.» But those are not my sentiments tonight.

It is true, however, that when a well-known diplomat from another country demanded recently that our State Department repudiate certain newspaper attacks on his colleague it was unnecessary for us to reply that this Administration was not responsible for the press, for the press had already made it clear that it was not responsible for this Administration.

Nevertheless, my purpose here tonight is not to deliver the usual assault on the so-called one party press. On the contrary, in recent months I have rarely heard any complaints about political bias in the press except from a few Republicans. Nor is it my purpose tonight to discuss or defend the televising of Presidential press conferences. I think it is highly beneficial to have some 20,000,000 Americans regularly sit in on these conferences to observe, if I may say so, the incisive, the intelligent and the courteous qualities displayed by your Washington correspondents.

Nor, finally, are these remarks intended to examine the proper degree of privacy which the press should allow to any President and his family.

If in the last few months your White House reporters and photographers have been attending church services with regularity, that has surely done them no harm.

On the other hand, I realize that your staff and wire service photographers may be complaining that they do not enjoy the same green privileges at the local golf courses that they once did.

It is true that my predecessor did not object as I do to pictures of one’s golfing skill in action. But neither on the other hand did he ever bean a Secret Service man.

My topic tonight is a more sober one of concern to publishers as well as editors.

I want to talk about our common responsibilities in the face of a common danger. The events of recent weeks may have helped to illuminate that challenge for some; but the dimensions of its threat have loomed large on the horizon for many years. Whatever our hopes may be for the future–for reducing this threat or living with it–there is no escaping either the gravity or the totality of its challenge to our survival and to our security–a challenge that confronts us in unaccustomed ways in every sphere of human activity.

This deadly challenge imposes upon our society two requirements of direct concern both to the press and to the President–two requirements that may seem almost contradictory in tone, but which must be reconciled and fulfilled if we are to meet this national peril. I refer, first, to the need for a far greater public information; and, second, to the need for far greater official secrecy.

I

The very word «secrecy» is repugnant in a free and open society; and we are as a people inherently and historically opposed to secret societies, to secret oaths and to secret proceedings. We decided long ago that the dangers of excessive and unwarranted concealment of pertinent facts far outweighed the dangers which are cited to justify it. Even today, there is little value in opposing the threat of a closed society by imitating its arbitrary restrictions. Even today, there is little value in insuring the survival of our nation if our traditions do not survive with it. And there is very grave danger that an announced need for increased security will be seized upon by those anxious to expand its meaning to the very limits of official censorship and concealment. That I do not intend to permit to the extent that it is in my control. And no official of my Administration, whether his rank is high or low, civilian or military, should interpret my words here tonight as an excuse to censor the news, to stifle dissent, to cover up our mistakes or to withhold from the press and the public the facts they deserve to know.

But I do ask every publisher, every editor, and every newsman in the nation to reexamine his own standards, and to recognize the nature of our country’s peril. In time of war, the government and the press have customarily joined in an effort based largely on self-discipline, to prevent unauthorized disclosures to the enemy. In time of «clear and present danger,» the courts have held that even the privileged rights of the First Amendment must yield to the public’s need for national security.

Today no war has been declared–and however fierce the struggle may be, it may never be declared in the traditional fashion. Our way of life is under attack. Those who make themselves our enemy are advancing around the globe. The survival of our friends is in danger. And yet no war has been declared, no borders have been crossed by marching troops, no missiles have been fired.

If the press is awaiting a declaration of war before it imposes the self-discipline of combat conditions, then I can only say that no war ever posed a greater threat to our security. If you are awaiting a finding of «clear and present danger,» then I can only say that the danger has never been more clear and its presence has never been more imminent.

It requires a change in outlook, a change in tactics, a change in missions–by the government, by the people, by every businessman or labor leader, and by every newspaper. For we are opposed around the world by a monolithic and ruthless conspiracy that relies primarily on covert means for expanding its sphere of influence–on infiltration instead of invasion, on subversion instead of elections, on intimidation instead of free choice, on guerrillas by night instead of armies by day. It is a system which has conscripted vast human and material resources into the building of a tightly knit, highly efficient machine that combines military, diplomatic, intelligence, economic, scientific and political operations.

Its preparations are concealed, not published. Its mistakes are buried, not headlined. Its dissenters are silenced, not praised. No expenditure is questioned, no rumor is printed, no secret is revealed. It conducts the Cold War, in short, with a war-time discipline no democracy would ever hope or wish to match.

Nevertheless, every democracy recognizes the necessary restraints of national security–and the question remains whether those restraints need to be more strictly observed if we are to oppose this kind of attack as well as outright invasion.

For the facts of the matter are that this nation’s foes have openly boasted of acquiring through our newspapers information they would otherwise hire agents to acquire through theft, bribery or espionage; that details of this nation’s covert preparations to counter the enemy’s covert operations have been available to every newspaper reader, friend and foe alike; that the size, the strength, the location and the nature of our forces and weapons, and our plans and strategy for their use, have all been pinpointed in the press and other news media to a degree sufficient to satisfy any foreign power; and that, in at least in one case, the publication of details concerning a secret mechanism whereby satellites were followed required its alteration at the expense of considerable time and money.

The newspapers which printed these stories were loyal, patriotic, responsible and well-meaning. Had we been engaged in open warfare, they undoubtedly would not have published such items. But in the absence of open warfare, they recognized only the tests of journalism and not the tests of national security. And my question tonight is whether additional tests should not now be adopted.

The question is for you alone to answer. No public official should answer it for you. No governmental plan should impose its restraints against your will. But I would be failing in my duty to the nation, in considering all of the responsibilities that we now bear and all of the means at hand to meet those responsibilities, if I did not commend this problem to your attention, and urge its thoughtful consideration.

On many earlier occasions, I have said–and your newspapers have constantly said–that these are times that appeal to every citizen’s sense of sacrifice and self-discipline. They call out to every citizen to weigh his rights and comforts against his obligations to the common good. I cannot now believe that those citizens who serve in the newspaper business consider themselves exempt from that appeal.

I have no intention of establishing a new Office of War Information to govern the flow of news. I am not suggesting any new forms of censorship or any new types of security classifications. I have no easy answer to the dilemma that I have posed, and would not seek to impose it if I had one. But I am asking the members of the newspaper profession and the industry in this country to reexamine their own responsibilities, to consider the degree and the nature of the present danger, and to heed the duty of self-restraint which that danger imposes upon us all.

Every newspaper now asks itself, with respect to every story: «Is it news?» All I suggest is that you add the question: «Is it in the interest of the national security?» And I hope that every group in America–unions and businessmen and public officials at every level– will ask the same question of their endeavors, and subject their actions to the same exacting tests.

And should the press of America consider and recommend the voluntary assumption of specific new steps or machinery, I can assure you that we will cooperate whole-heartedly with those recommendations.

Perhaps there will be no recommendations. Perhaps there is no answer to the dilemma faced by a free and open society in a cold and secret war. In times of peace, any discussion of this subject, and any action that results, are both painful and without precedent. But this is a time of peace and peril which knows no precedent in history.

II

It is the unprecedented nature of this challenge that also gives rise to your second obligation–an obligation which I share. And that is our obligation to inform and alert the American people–to make certain that they possess all the facts that they need, and understand them as well–the perils, the prospects, the purposes of our program and the choices that we face.

No President should fear public scrutiny of his program. For from that scrutiny comes understanding; and from that understanding comes support or opposition. And both are necessary. I am not asking your newspapers to support the Administration, but I am asking your help in the tremendous task of informing and alerting the American people. For I have complete confidence in the response and dedication of our citizens whenever they are fully informed.

I not only could not stifle controversy among your readers–I welcome it. This Administration intends to be candid about its errors; for as a wise man once said: «An error does not become a mistake until you refuse to correct it.» We intend to accept full responsibility for our errors; and we expect you to point them out when we miss them.

Without debate, without criticism, no Administration and no country can succeed–and no republic can survive. That is why the Athenian lawmaker Solon decreed it a crime for any citizen to shrink from controversy. And that is why our press was protected by the First Amendment– the only business in America specifically protected by the Constitution- -not primarily to amuse and entertain, not to emphasize the trivial and the sentimental, not to simply «give the public what it wants»–but to inform, to arouse, to reflect, to state our dangers and our opportunities, to indicate our crises and our choices, to lead, mold, educate and sometimes even anger public opinion.

This means greater coverage and analysis of international news–for it is no longer far away and foreign but close at hand and local. It means greater attention to improved understanding of the news as well as improved transmission. And it means, finally, that government at all levels, must meet its obligation to provide you with the fullest possible information outside the narrowest limits of national security–and we intend to do it.

III

It was early in the Seventeenth Century that Francis Bacon remarked on three recent inventions already transforming the world: the compass, gunpowder and the printing press. Now the links between the nations first forged by the compass have made us all citizens of the world, the hopes and threats of one becoming the hopes and threats of us all. In that one world’s efforts to live together, the evolution of gunpowder to its ultimate limit has warned mankind of the terrible consequences of failure.

And so it is to the printing press–to the recorder of man’s deeds, the keeper of his conscience, the courier of his news–that we look for strength and assistance, confident that with your help man will be what he was born to be: free and independent.

Advertisements
28
Σεπτ.
08

Είcαι τόcο cτόκοc;

28
Σεπτ.
08

‘Πορνεία’ ο πολιτικός γάμος;

«Η εκκλησία δεν είναι ηθικοπλαστικό σχολείο, όπως πολύ συχνά ακούγεται. Όλοι οι καθως πρέπει είναι απορριπτέοι και μακαρίζονται οι υλιστές και οι αμαρτωλοί, γιατί σ’ αυτούς ο Χριστός βρίσκει τη μετάνοια.»
Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος

28
Σεπτ.
08

Ιερώνυμος για καύση νεκρών και Μονή Βατοπαιδίου

Με νηφαλιότητα αντιμετωπίζει για μία ακόμη φορά ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος δύο σημαντικά θέματα που σχετίζονται με την εκκλησία.

Όπως αναφέρει το πρακτορείο τύπου της εκκλησίας:

Νόμιμο έκρινε το Συμβούλιο της Επικρατείας το προεδρικό διάταγμα που δίνει τη δυνατότητα αποτέφρωσης νεκρών σε ειδικά κέντρα, με την προϋπόθεση να καθορίσουν οι αρμόδιοι υπουργοί τους ακριβείς χώρους που θα εγκατασταθεί το κέντρο αποτέφρωσης.

Στην απόφαση του ΣτΕ αναφέρθηκε χθες και ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος, τονίζοντας πως «Αφού είναι απόφαση του ΣτΕ, είναι σεβαστή».

Επίσης ο Αρχιεπίσκοπος κ. Ιερώνυμος ανέφερε πως «Όλες οι αποφάσεις της δικαιοσύνης είναι σεβαστές. Βασική αρχή της διδασκαλίας της Εκκλησίας μας, είναι η ελευθερία και ο σεβασμός της ελευθερίας του ανθρώπου».

Εκτός από την απόφαση του ΣτΕ για την καύση των νεκρών, ο Μακαριώτατος ρωτήθηκε για ακόμη μια φορά να σχολιάσει το θέμα της Ιεράς Μονής Βατοπαιδίου.

Εκεί ο Αρχιεπίσκοπος κ. Ιερώνυμος κρατώντας φανερά αποστάσεις για το θέμα τόνισε «Η Εκκλησία δεν έχει λόγο για τα τεκταινόμενα στο Άγιον Όρος, όπως και το Άγιον Όρος δεν έχει λόγο για την Ελλαδική Εκκλησία».

Τέλος ο Προκαθήμενος της Ελλαδικής Εκκλησίας ανέφερε πως «Έχω εκπλαγεί για όλα αυτά που έρχονται στη δημοσιότητα, όμως έχω απόλυτη εμπιστοσύνη στη Δικαιοσύνη» συνεχίζοντας «μετά το πέρας της δικαστικής διερεύνησης θα μπορέσουμε να πούμε περισσότερα».

——————————————

Αντίθετα ο δεσπότης Θεσσαλονίκης ‘Ανθιμος, προσπαθώντας να δημιουργήσει εντάσεις εκ του μη όντος δήλωσε:

«Δεν αποδεχόμεθα την καύση των νεκρών για λόγους που ανάγονται στην πίστη μας, σε εκείνα που αφορούν την αιωνιότητα, αλλά και την μετά θάνατο ζωή όλων μας, την ώρα που θα έρθει η κρίσις».

Κανονικά κύριε Άνθιμε δε θα σας ρωτήσει κανείς εάν αποδέχεστε ή όχι το δικαίωμα του κάθε ανθρώπου να διαθέτει μετά θάνατον το σώμα του όπως επιθυμεί.

Βέβαια, και όποιος δε συντάσσεται με τους κανόνες της θρησκείας, να μην απαιτεί να καεί μετά θάνατον αλλά και να του τελέσουν κηδεία κατά το χριστιανικό τυπικό, διότι τότε θα πρέπει να αναζητήσουμε αλλού τους υποκριτές.

28
Σεπτ.
08

«Βγάλτε με από τη φυλακή με όποιον τρόπο μπορείτε.»


Γράφει ο Κώστας Ζαφειρίου (Espresso)

Μια συγκλονιστική χειρόγραφη επιστολή έλαβε στις 20 Αυγούστου ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος από τον φυλακισμένο μητροπολίτη πρώην Αττικής Παντελεήμονα, ο οποίος με αφορμή την αίτηση αποφυλάκισής του που συζητείται σήμερα -αρχή του νέου εκκλησιαστικού έτους- στο Συμβούλιο Εφετών ζητεί από τον κ. Ιερώνυμο «να καταβληθεί κάθε προσπάθεια όπου δει και προς κάθε αρμόδιο, ώστε να έχω ευνοϊκή απόφαση», όπως χαρακτηριστικά γράφει.

Ο 70χρονος φυλακισμένος ιεράρχης, που εκτίει στις φυλακές Κορυδαλλού ποινή κάθειρξης έξι ετών, στη χειρόγραφη δισέλιδη επιστολή του εξομολογείται τον πόνο του και αποκαλύπτει πως έχουν εξαντληθεί τα όρια της υπομονής και της αντοχής του σημειώνοντας χαρακτηριστικά: «Ταπείνωσις και ευτελισμός καθημερινώς, όχι μόνο της αρχιερατικής αλλά και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, αφήνουν επώδυνες πληγές στην ψυχή μου».

Ο άλλοτε δυναμικός ιεράρχης λυγίζει και κάνει κατάθεση ψυχής προς τον Αρχιεπίσκοπο: «Μακαριώτατε, είναι τόσο δυσβάσταχτο το φορτίο της δοκιμασίας μου και τόση η εις βάρος μου αδικία που θα προτιμούσα να είχα αποθάνει παρά να ζήσω τα όσα υφίσταμαι. Ο Θεός ας συγχωρήσει την βλασφημία».

Στην επιστολή, αντίγραφο της οποίας εξασφάλισε η «Espresso», ο Παντελεήμων Μπεζενίτης, αφού εκφράζει τις ευχαριστίες του και την ευγνωμοσύνη του για την αγάπη και το ενδιαφέρον που επιδεικνύει ο προκαθήμενος της Ελλαδικής Εκκλησίας στην «αβάσταχτη και άδικη δοκιμασία» του, σημειώνει προς τον Mακαριώτατο: «Θέλω να σας υπενθυμίσω ότι την 1ην Σεπτεμβρίου κρίνεται στο αρμόδιο Συμβούλιο η αίτησις αποφυλακίσεώς μου, στο οποίο δεν γνωρίζω με ποιες μεθοδεύσεις ωρίσθη πρόεδρος η ίδια που προήδρευσε του δικαστηρίου που μου επέβαλε σκληρή και άδικη ποινή».

Και συνεχίζει: «Θερμώς παρακαλώ και ικετεύω, Μακαριώτατε, να καταβληθή κάθε προσπάθεια όπου δει και προς κάθε αρμόδιο, εν όψει μάλιστα και της Συνεδρίας της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου στο τέλος του μηνός, ώστε να έχω ευνοϊκή απόφαση και κατόπιν να εξελιχθούν τα πράγματα κατ’ ευχήν και δικαιοσύνην, διότι έχουν εξαντληθεί τα όρια της υπομονής και της αντοχής μου, εν μέσω περιβάλλοντος, που είναι αδύνατον και να το διανοηθή κανείς αν δεν το ζήση».Να σημειωθεί ότι στη δεύτερη συνεδρία της ΔΙΣ, στις 28 Αυγούστου, το θέμα του φυλακισμένου ιεράρχη απασχόλησε τους συνοδικούς. Οι εκ Πειραιώς έλκοντες την καταγωγή μητροπολίτες Νέας Κρήνης και Τρίκκης Προκόπιος και Αλέξιος τάχθηκαν υπέρ της αποφυλάκισης του κ. Παντελεήμονος ζητώντας από τον Αρχιεπίσκοπο να ασκήσει στο βαθμό του επιτρεπτού την επιρροή του προς την κατεύθυνση αυτή.

Ο κ. Ιερώνυμος δήλωσε ότι κατανοεί το δράμα που περνά στη φυλακή ο μητροπολίτης πρώην Αττικής και προσεύχεται γι’ αυτόν συμπληρώνοντας ότι ουδείς παρεμβαίνει στο έργο της Δικαιοσύνης.Στην επιστολή του, που σύμφωνα με πληροφορίες συγκίνησε τον Αρχιεπίσκοπο, ο κ. Παντελεήμων αναφέρεται και σε ένα επώδυνο, όπως ο ίδιος το χαρακτηρίζει, περιστατικό που βίωσε τον Δεκαπενταύγουστο στις φυλακές. «Ιδιαιτέρως επώδυνες υπήρξαν για μένα οι ημέρες του Δεκαπενταύγουστου και της εορτής της Παναγίας, που πάντοτε, σε όλη την ζωή μου, εβίωνα με κατάνυξη και πνευματικώς με ταπείνωση και ευφροσύνη, και τώρα, για πρώτη φορά στην ζωή μου, έζησα αυτές τις ημέρες μέσα στα σίδερα και με τη συνοδεία φρουρών ακόμα και στο Παρεκκλήσιον της φυλακής.

Πολλές φορές διάβαζα την παράκληση της Παναγίας μόνος μέσα στο κελλί μου με δάκρυα και ένοιωθα την μητρική παρουσία Της και την πρεσβεία Της να με στηρίζει και να με παρηγορεί».

Στο μεταξύ, η εκκλησιαστική Δικαιοσύνη δείχνει αναποφάσιστη για το θέμα του κ. Παντελεήμονα. Έχουν περάσει περίπου δύο μήνες από την ημέρα που ο μητροπολίτης καταδικάστηκε σε δεύτερο βαθμό και η Σύνοδος δεν έχει προχωρήσει σε εκκλησιαστική ανάκριση για τα αδικήματα που φέρεται ότι διέπραξε.

Η ανάκριση που διενεργούσε ο μητροπολίτης Καρυστίας Σεραφείμ «πάγωσε» με εντολή της Ιεράς Συνόδου πριν από περίπου ένα χρόνο.Πολλοί αρχιερείς εκτιμούν ότι η υπόθεση στην εκκλησιαστική Δικαιοσύνη καθυστερεί αδικαιολόγητα, ενώ το θέμα παρακολουθεί ο νέος νομικός σύμβουλος της Εκκλησίας της Ελλάδος Θεόδωρος Παπαγεωργίου, ο οποίος γνωρίζει καλά το ζήτημα, αφού κατά το παρελθόν υπήρξε και νομικός σύμβουλος του κ. Παντελεήμονα και των προσφυγών του κατά της απόφασης της Ιεράς Συνόδου, με την οποία απομακρύνθηκε από την επαρχία του.
espresso




Αρχική Σελίδα

Facebook group

Και η εκκλησία να πληρώσει στο Κτηματολόγιο

The Venus Project

Trace

Visit The Real News

Οι επισκέψεις σας


web counter

Από τις 30.11.2008

Track ip

The Zeitgeist Movement

The Zeitgeist Movement

The Venus Project

The Venus Project
Σεπτεμβρίου 2008
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Μαρ.   Οκτ. »
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
2930  

Church of the Flying Spaghetti Monster

STOP THE WAR !

Προσοχή!!! Άθεοι.

Κυκλοφορούν άθεοι ανάμεσά μας. Είναι επικίνδυνοι και προσπαθούν να προσηλυτίσουν και τους θρήσκους ανθρώπους στις δαιμονικές τους απόψεις. Εάν τους δείτε ή αντιληφθείτε οποιαδήποτε κίνησή τους, να τους επιτεθείτε ανελέητα, διότι αποτελούν μιάσματα και σύμφωνα με επιστημονικές μελέτες μεταδίδουν επικίνδυνους ιούς. Εγώ είμαι χριστιανός ορθόδοξος και περίτρανη απόδειξη η παλιά μου ταυτότητα που μου κατάργησε το φασιστικό ελληνικό κράτος για να σβήσει το θρήσκευμα στο οποίο βαπτίστηκα με τη συγκατάθεσή μου όταν ήμουν 10 μηνών.

Δημοφιλή κλικ

  • Κανένα

Blog Stats

  • 8,308 hits